Dragen en borgen van aandachtige zorg

Mijn ervaring leert dat zorgverleners erg enthousiast worden wanneer ze met elkaar mogen en leren nadenken over goede zorg. Het herinnert hen aan de motivatie die ze hadden toen ze (ooit) voor de zorg kozen, en het brengt een verlangen tot leven dat zich niet gemakkelijk laat negeren. Voor optimale vertaling van dit enthousiasme in goede zorgpraktijken, is ondersteuning door leiding en bestuur noodzakelijk, ook als uitgegaan wordt van zelfsturende of zelforganiserende teams. Het kan bijvoorbeeld belangrijk zijn om:

* te ondersteunen in het steeds blijven nadenken over wat goede zorg is in specifieke zorgrelaties;

* teams (blijvend) te coachen;

* werkprocessen in kaart te brengen en waar nodig aan te passen;

* bepaalde manieren van rapporteren te veranderen.

Zo krijgen de door leertrajecten in gang gezette veranderende zorgpraktijken een kans.

Ik ga over dragen én borgen in gesprek met bestuur en/of management en help vast te stellen wat nodig is om de effecten van leertrajecten vast te houden. Ik denk mee over het inbedden van momenten van (team)beraad en coaching van teams; over hoe werkprocessen aangepast kunnen worden en geef advies over de manier van interne rapportage. Dit alles op zodanige wijze dat het behulpzaam is voor 'de werkvloer' en oog houdt voor goede zorg voor bewoners of cliënten. 
Ik durf de stelling aan dat scholing van zorgverleners maar heel beperkt effect heeft, wanneer er geen beleidsmatige ondersteuning is om reflectie tot een goede gewoonte te maken en structuren waarin teams werken niet geoptimaliseerd mogen worden.

 

 

De vraag 'Waar is het me in deze zorgsituatie nu om te doen?' blijkt steeds weer behulpzaam.