Nadenken over zorg

Politiek en beleidsmatig is de organisatie van de zorg voortdurend aan verandering onderhevig. Zo is de AWBZ vervangen door de WMO en de WLZ en dat heeft nogal wat gevolgen gehad voor zorgvragers en zorgverleners. En in april 2018 is het nieuwe programmaplan van Waardigheid en Trots gelanceerd. Een van de doelstellingen van dit plan is: Leren, verbeteren en innoveren, door het investeren in meer kennis voor professionalisering van zorgverleners. Dit houdt onder meer in dat er permanent en op alle niveaus goed nagedacht moet worden over zorgpraktijken en over de systemische contexten die zorgverleners in staat moet stellen het goede te doen. Vanuit verschillende posities, ook vanuit die van hen die zorg en ondersteuning nodig hebben, moet daarover nagedacht worden. Met mijn kennis en ervaring wil ik bijdragen aan het tot stand brengen of ondersteunen van denkprocessen en zo aan het vormgeven van goede zorgpraktijken in veranderende contexten.

Zorgethiek en de Presentiebenadering

In mijn werk laat ik me inspireren door de Presentiebenadering (activiteiten op het gebied van presentie voer ik altijd uit in afstemming met en met gebruikmaking van ontwikkelde materialen van Stichting Presentie) en in meer algemene zin de zorgethiek. Zorg is in mijn werk alles wat gedaan wordt om degene die dat nodig heeft te ondersteunen bij het uit de voeten kunnen in het leven zoals zich dat aan hen voordoet, intramuraal en extramuraal. Daarbij staan aandachtigheid en de relatie tussen degene die zorg en ondersteuning behoeft en degenen die die zorg verlenen centraal. Alleen met aandachtigheid en in die relaties kan duidelijk worden wat nodig en mogelijk is. Om dit te kunnen doen moeten professionals beschikken over een oordeelsvermogen dat regels en protocollen op waarde kan schatten en moeten ze ruimte willen en mogen nemen om het goede te doen. Het vraagt ook om organisaties die ruimte willen bieden en willen zoeken naar wat binnen de politieke en financiële kaders mogelijk is. De zorgethiek kijkt daarbij ook kritisch naar wat politieke besluitvorming doet met en in zorgrelaties.

De vraag 'Waar is het me in deze zorgsituatie nu om te doen?' blijkt steeds weer behulpzaam.