Nadenken over zorg

Politiek en beleidsmatig is de organisatie van de zorg voortdurend aan verandering onderhevig. Zo is net de AWBZ vervangen door de WMO en de WLZ. Maar wat blijft is de zorgrelatie; de relatie tussen de zorgvrager en de zorgverlener van waaruit zorgpraktijken vorm moeten krijgen. Wat ook blijft is het feit dat zorgverleners in een systemische context werken die hen in staat moet stellen het goede te doen. Vanuit verschillende posities, ook vanuit die van hen die zorg en ondersteuning nodig hebben, moet daarover nagedacht worden. Ik wil bijdragen aan dat denken en aan het vormgeven van zorgpraktijken in veranderende contexten.

Zorgethiek en de Presentiebenadering

In mijn werk laat ik me inspireren door de presentiebenadering, en in meer algemene zin de zorgethiek. Zorg is daarbij voor mij alles wat gedaan wordt om degene die dat nodig heeft te ondersteunen bij het uit de voeten kunnen in het leven zoals zich dat aan hen voordoet, intramuraal en extramuraal. Daarbij staan aandachtigheid en de relatie tussen degene die zorg en ondersteuning behoeft en degene die die zorg verleent centraal. Alleen met aandachtigheid en in die relatie kan duidelijk worden wat nodig en mogelijk is. Om dit te kunnen doen moeten professionals beschikken over een oordeelsvermogen dat regels en protocollen op waarde kan schatten en die ruimte willen en mogen nemen om het goede te doen. Het vraagt ook om organisaties die ruimte willen bieden en willen zoeken naar wat binnen de politieke en financiƫle kaders mogelijk is. De zorgethiek kijkt daarbij ook kritisch naar wat politieke besluitvorming doet met en in zorgrelaties.

De vraag 'Waar is het me in deze zorgsituatie nu om te doen?' blijkt steeds weer behulpzaam.